Prezydent Mołdawii Nicolae Timofti oraz Przewodniczący Rady Europejskiej Herman van Rompuy; autor: President of the European Council; źródło: flickr.com

Jak wynika z sondażu „Barometr Opinii Publicznej”, który co pół roku przeprowadzany jest przez mołdawski Instytut Spraw Publicznych, 57% Mołdawian chciałoby integracji ich kraju z Unią Celną Rosji, Białorusi i Kazachstanu. Zaś 52% popiera członkostwo Mołdawii w UE. Gdyby w Mołdawii odbyło się referendum, w którym obywatele musieliby wybrać między Unią Celną a UE, to 38% opowiedziałoby się za integracją z tą pierwszą, wobec 35% tych, którzy chcieliby członkostwa w UE. Sondaż pokazał również, że w ciągu ostatnich dwóch lat liczba przeciwników członkostwa Mołdawii w UE wzrosła niemal dwukrotnie – z 18 do 30%. Za integracją z UE opowiadają się przede wszystkim ludzie młodzi i dobrze wykształceni. Zaś za członkostwem w Unii Celnej – głównie przedstawiciele mieszkających w Mołdawii mniejszości narodowych.

Jednocześnie widać, że w Mołdawii coraz większą popularnością cieszą się proeuropejskie partie koalicji rządzącej. Choć wciąż na pierwszym miejscu jest Partia Komunistyczna, ciesząca się stabilnym poparciem prawie jednej trzeciej społeczeństwa (28%), to jednak, gdyby wybory odbyły się w najbliższą niedzielę, zwycięstwo zapewniłyby sobie partie proeuropejskie, zdobywając w sumie 40% głosów, kolejno: liberalni demokraci (19%), liberałowie (13%) i demokraci (8%).

Dziś Mołdawianie zdecydowanie lepiej, niż jeszcze pół roku temu, oceniają kierunek zmian w ich kraju. W listopadzie 2011 z nadzieją w przyszłość patrzyło jedynie 11% ankietowanych. Dziś ich liczba wzrosła ponad dwukrotnie – do 24%. Jednak wciąż zdecydowana większość uważa, że sytuacja w Mołdawii zmienia się na gorsze (69%).

Wyniki sondażu pokazują, jak bardzo podzielone jest mołdawskie społeczeństwo. Coraz wyraźniej widać również rozczarowanie hasłami o integracji Mołdawii z UE. I choć rząd w Kiszyniowie robi bardzo dużo, by posuwać ten proces naprzód, to jednak brak wymiernych korzyści dla zwykłych ludzi i skromna oferta UE sprawiają, że mołdawskie społeczeństwo jest nastawione do tego procesu coraz bardziej sceptyczne.

Źródło: IPP.md, Interlic

Ukraińska milicja, źródło: openlviv.net

– W obecnym stanie rzeczy, fani przyjeżdżający na Euro 2012 będą zagrożeni ze strony sił policyjnych popełniających przestępstwa. Szybkie ustanowienie niezależnego organu, który badałby przestępstwa popełniane przez funkcjonariuszy, byłoby wyraźnym sygnałem i ostrzeżeniem dla policjantów przyzwyczajonych do tego, że ich nielegalne działania są lekceważone – stwierdza Max Tucker, koordynator kampanii Amnesty International ds. Ukrainy.

Amnesty International podkreśla, że ukraińscy prokuratorzy pracują z milicją i często odmawiają wszczynania śledztw przeciwko swoim współpracownikom. – Choć jesteśmy zadowoleni z powodu wprowadzenia nowych zabezpieczeń przed torturami i maltretowaniem ze strony policji, niektóre aspekty przepisów prawnych nie zostaną wdrożone przez kolejne pięć lat – ocenia Max Tucker.

Raport Amnesty International potwierdza przesyłane do redakcji Eastbook.eu relacje opisujące brutalność i bezkarność ukraińskiej milicji. Na otrzymanym od naszego kolegi filmie milicja z Doniecka rozprawia się z kibicami dniepropietrowskiego klubu „Dnipro” używając paralizatora. Według świadka zdarzenia, które miało miejsce na początku maja br., do grupy kibiców z Dniepropietrowska podeszli milicjanci. Na prośbę młodzieży o wylegitymowanie się milicjanci zareagowali agresją – zaczęli bić młodych ludzi, a jednego z nich porazili kilkukrotnie prądem. Zdarzenie zostało zarejestrowane przez jednego z przejeżdżających kierowców:

Źródła: amnesty.org.pl, football.ua

28 maja w Poznaniu to dzień z Gruzją, o Gruzji i przede wszystkim dla Gruzji.

Jeśli fascynuje Was ten niezwykły kraj i jednocześnie jesteście otwarci na tych, którzy potrzebują pomocy, to zaproszenie do udziału w wydarzeniu „AEGEE – z Sercem dla Gruzji” kierowane jest właśnie do Was!

Zapraszamy do Blue Note Jazz Club 28 maja o 20.00.

Europejskie Forum Studentów „AEGEE-Poznań” połączyło swój entuzjazm i chęć propagowania kultury krajów europejskich z misją niesienia pomocy, która wyróżnia inicjatywę „Serce dla Gruzji”. W ten sposób powstało unikalne wydarzenie: AEGEE z Sercem dla Gruzji.

Istotą przedsięwzięcia jest zwrócenie uwagi na to, jak wiele ludzi potrzebuje pomocy oraz w jaki sposób tę pomoc nieść. W ostatnich latach, przez wojny i okres transformacji w Gruzji, mieszkańcy tego państwa doznali wielu cierpień, które wpłynęły na ich zdrowie oraz znaczne pogorszenie sytuacji życiowej. Nadrzędny cel projektu to pomoc potrzebującym w Gruzji – dzieciom i osobom starszym, ubogim, chorym oraz samotnym. Poprzez zbiórkę pieniędzy, zostaną wsparte znajdujące się w Tbilisi: dom sierot, przychodnia dla najuboższych, jadłodajnia oraz pomoc domowa dla ciężko chorych, którzy sami nie mogą dotrzeć do punktów pomocy.

Studentów serdecznie zachęcamy do wparcia akcji na terenie poznańskich uczelni. Wrzucając datek do puszki, nie tylko wspomożecie Gruzinów, lecz otrzymacie też kawałek pysznego ciasta. Słodkości ufundowała „Piekarnia Błaszkowiak”.

Wszystkich, bez względu na wiek, zapraszamy o 20.00 do Blue Note Jazz Club na Wieczór Gruziński. Będzie to unikalna okazja do zapoznania się z gruzińską kulturą, kuchnią i muzyką. W panelu dyskusyjnym zaproszeni goście przedstawią obraz Gruzji powstały z różnorodnych punktów widzenia. Wezmą w nim udział: Dariusz Lipiński, który w 2008 jako jeden z siedmiu polskich parlamentarzystów był w Gruzji obserwatorem wyborów z ramienia Rady Europy, Zviad Glonti, Gruzin od wielu lat mieszkający w Poznaniu, Krzysztof Grzybowski, poznański radny Rady Miasta, który zjechał Gruzję wzdłuż i wszerz oraz wolontariuszka Maja Olędzka. Całość zwieńczy występ „Propaganada Dei”- zespołu, którego twórczość to połączenie muzyki reggae z tekstami o tematyce chrześcijańskiej.

Ponadto, na portalu Allegro.pl obędzie się aukcja internetowa. Zapraszamy do wzięcia udziału w licytacji wyjątkowych przedmiotów. Całość dochodu zostanie przeznaczona na Caritas Gruzja. Więcej: www.allegro.pl/aegeepoznan

Źródło: www.sercedlagruzji.pl

zapraszają na otwarcie wystawy plenerowej pt.

“Gruzja – historia i współczesność”

które odbędzie się 22 maja 2012 r. o godz. 14.00
na skwerze im. ks. Jana Twardowskiego w Warszawie
(ul. Krakowskie Przedmieście róg z ul. Karową)

Wystawa, którą przygotowały Narodowe Archiwa Gruzji, prezentuje ponad 60 fotografii z przełomu XIX i XX wieku, a także współczesne zdjęcia gruzińskich krajobrazów i miast m.in.: Tbilisi, Batumi, Signaki oraz jednego z najstarszych miast Gruzji – Mcchety – które w 1994 r. zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Fotografie opatrzone historycznym komentarzem przybliżają gruzińskie zwyczaje, tańce i stroje ludowe.

Wystawę otworzy dyrektor generalna Narodowych Archiwów Gruzji Teona Iashvili.

Ekspozycja będzie czynna do 6 czerwca. Wstęp wolny. Zapraszamy.

Masz wybór? źródło: legitreviews.com

Jak język angielski wypiera język rosyjski

Bariery językowe stwarzające problemy w procesie zbliżenia Gruzji z Zachodem stopniowo zanikają. Lekcje języka rosyjskiego w gruzińskich szkołach publicznych przestały być obowiązkowe w 2006 roku. Do 2000 roku funkcjonowało w kraju 214 rosyjskojęzycznych szkół. Według danych jeszcze z 2004 liczba uczących się w nich Rosjan wynosiła około 7 tysięcy, a pozostałe 25 tys. uczniów było etnicznymi Gruzinami. Dziś pozostały tylko dwie takie szkoły.

Po odzyskaniu przez Gruzję niepodległości język rosyjski – choć jego popularność, szczególnie wśród młodzieży, nieustannie malała – był jednak ciągle dominującym językiem w wielu szkołach. Jednak w odróżnieniu od niektórych byłych republik ZSRR, gdzie młodzież wciąż dąży do uzyskania wykształcenia w Rosji, w Gruzji w ostatnich latach zauważa się wzrost tendencji do studiowania w Europie i Stanach Zjednoczonych.

6 kwietnia 2010 roku prezydent Micheil Saakaszwili podczas posiedzeniu rządu polecił zarówno państwowym jak i prywatnym mediom telewizyjnym emisję anglojęzycznych filmów w oryginale, pozostawiając je bez tłumaczenia. Według jego słów w krajach, w których takie praktyki są codziennością, poziom znajomości języka angielskiego wśród społeczeństwa jest wysoki. Już kilka miesięcy wcześniej gruzińskie kanały telewizyjne emitowały filmy z tłumaczeniem wyłącznie w postaci napisów. Ministerstwo Edukacji we współpracy z Korpusem Pokoju opracowało w 2010 roku program „Ucz się i przekazuj wiedzę z Gruzją”. Z krajów anglojęzycznych (Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii i Nowej Zelandii) zaproszono 1000 nauczycieli języka angielskiego w celu prowadzenia lekcji w gruzińskich szkołach. Według oczekiwań gruzińskich władz ma to przybliżyć uczniom zachodnie wartości i tradycje. Związek pomiędzy kształceniem a poglądami politycznymi został wyraźnie określony w Karcie Strategicznego Partnerstwa Stanów Zjednoczonych i Gruzji, gdzie zawarto klauzulę o wzajemnej współpracy w dziedzinie kultury i kształcenia. Gruzja, która poprzez swoją politykę wciąż dążyła do zbliżenia z Zachodem, mimo wszystko w lingwistycznym i kulturowym aspekcie pozostawała częścią ZSRR.

Kurs polityczny państwa a praktyka

- Język rosyjski przestał być językiem postępu i podstawowym nośnikiem informacji – ogłosił prezydent Gruzji 11 kwietnia 2012 roku. – Ten świat (Rosja – przyp. tłum.) nie wyznacza już kierunku postępu, tam ludzie także uczą się angielskiego. Oczywiście powinniśmy dalej posługiwać się rosyjskim, jednak nasze dzieci powinny przejść na ten język, który jest współczesnym językiem rozwoju i postępu – dodał Saakaszwili.

Paradoksalnie 23 marca opublikowano rezultaty badań socjologicznych przeprowadzonych przez agencję marketingową AST. Wynika z nich, że rosyjski jest wciąż wiodącym językiem obcym w Gruzji. 96,3% poddanych ankiecie mieszkańców stolicy stwierdziło, że zna język rosyjski w jakimkolwiek stopniu, w tym; biegle – 36%, dobrze – 29%, średnio – 28%, w stopniu podstawowym – 3%,  a wcale rosyjskiego nie zna 4% badanych. Wyniki dotyczące znajomości języka angielskiego wyglądają następująco: 34% badanych nie posługuje się nim zupełnie, 7% zna go biegle, 13% posługuje się nim w stopniu dobrym, 28% – średnim, a podstawowym – 17%. Zauważalna jest tendencja zmiany priorytetów językowych wraz ze zmianą kategorii wiekowej. 19% ankietowanych w wieku 18-24 lata twierdzi, że biegle posługuje się językiem angielskim. Tak samo twierdzi 3% badanych w wieku powyżej 45 lat. Badanie zostało przeprowadzone w Tbilisi w lutym 2012 roku, a podlegało mu 400 respondentów. Błąd statystyczny nie przekracza 4,8%.

Uczelnie wyższe i rynek pracy

Wartym uwagi jest fakt, że do niedawna około 80% absolwentów szkół średnich zdawało egzamin z języka rosyjskiego (najbardziej popularnymi po nim były angielski, niemiecki i francuski), lecz w tym roku wartości te kształtowały się inaczej: 77% absolwentów zdawało egzamin z języka angielskiego, a tylko 14% z rosyjskiego. Praktycznie we wszystkich państwowych instytucjach w kraju prowadzone są bezpłatne lub dofinansowywane kursy języka angielskiego. Należy też podkreślić, że ta tendencja nie nastąpiła po rewolucji róż. Już wcześniej dało się w Gruzji zauważyć naturalny proces wypierania języka rosyjskiego przez angielski. Nieoficjalnie potwierdzano, że bez znajomości angielskiego ciężko było zdobyć dobrą pracę.

Po 2003 roku władze zaczęły stymulować ten proces za pomocą decyzji administracyjnych, w efekcie czego znajomość języka angielskiego stała się oficjalnym warunkiem znalezienia dobrej pracy. Władze stolicy uruchomiły program bezpłatnych kursów języka angielskiego dla osób bezrobotnych bez względu na ich wiek. Warto wspomnieć o tym, że w kraju działają już wyższe uczelnie, na których wykłady odbywają się wyłącznie w języku angielskim. Na wszystkich dużych uniwersytetach działają specjalne programy, które zakładają prowadzenie zajęć na poziomie studiów magisterskich i doktoranckich wyłącznie w języku angielskim. W czasach sowieckich było wręcz odwrotnie – wszystkie wyższe uczelnie posiadały rosyjskojęzyczne wydziały, gdzie pobierali nauki nie tylko przedstawiciele mniejszości etnicznych, ale także wielu Gruzinów. Wydziały te stopniowo opustoszały, a następnie zostały zupełnie zamknięte. Do 2003 roku proces ten przebiegał w sposób naturalny, bez ingerencji władz.

Nie tak dawno dziekan wydziału prawa jednego z największych gruzińskich uniwersytetów – Państwowego Uniwersytetu w Tbilisi im. Iwane Dżawachiszwilego – wydał zarządzenie mające na celu ograniczenie korzystania w przeważającej ilości z rosyjskojęzycznych publikacji podczas przygotowywania prac dyplomowych przez swoich studentów. Należy także dodać, że w Gruzji minimalna znajomość języka rosyjskiego jest konieczna do kontaktowania się z bezpośrednimi południowo-kaukaskimi sąsiadami i innymi krajami postsowieckimi. Natomiast w praktyce coraz częściej okazuje się, że w kontaktach z byłymi „braterskimi” republikami język angielski także wypiera rosyjski.

Ochrona tożsamości czy tworzenie strefy wpływów?

Można zauważyć, że starania gruzińskich władz, mające na celu odejście od języka rosyjskiego i przejście na angielski, są związane z chęcią uczynienia prozachodniej polityki władz nieodwracalną. Nie jest tajemnicą, że po dwudziestu latach od rozpadu Związku Radzieckiego Rosja uważa wszystkie jego byłe republiki za część własnej językowej i kulturowej przestrzeni. Korzysta z tego także w retoryce politycznej. Dla Gruzji stwarza to w szczególności problem polityczny, a nie lingwistyczny.

14 kwietnia Gruzja obchodzi Dzień Języka Ojczystego. Powyższa data ma związek z wydarzeniami z 14 kwietnia 1978 roku. Wtedy to obywatele wyrazili swój sprzeciw przeciwko decyzji władz sowieckich o ustanowieniu w tym kraju języka rosyjskiego językiem państwowym. W Alei Rustawelego w Tbilisi zebrały się dziesiątki tysięcy Gruzinów, którzy żądali od władz nadania językowi gruzińskiemu statusu języka państwowego. Udało się. Wówczas Gruzini ochronili własny język, co przyczyniło się też do późniejszego odzyskania niepodległości. Teraz władze Gruzji pracują nad – jak sami ją nazywają – „rewolucją lingwistyczną”, by móc chronić obrany przez władze prozachodni kurs.

Tłumaczenie tekstu z języka rosyjskiego: Piotr Wielg

To niewielka miejscowość w obwodzie dniepropietrowskim. Szczerze mówiąc, miałam mieszane uczucia co do tego powitania odczucia. Cóż, ukrywać nie będę, odezwała się próżność: fajnie jest czasem poczuć się jak gwiazda. Z drugiej jednak strony głośno pobrzmiewały mi w uszach słowa Katii ze Lwowa: „Pamiętajcie, przyjeżdżacie po to, by pokazać młodzieży z małych ukraińskich miejscowości, że wszyscy jesteśmy tacy sami. Każdy może studiować za granicą, uczestniczyć w projektach, nauczyć się języka,”. I wcale nie po to, by kiedyś być witanym niemalże stąpając po czerwonym dywanie. Kolejne treningi mają pomóc w otwieraniu ukraińskiej młodzieży na nowe wyzwania.

Maja, studentka stosunków międzynarodowych z Bułgarii opowie jak napisać dobry list motywacyjny. Karolina z Ukrainy wyjaśni jak dobrze w pracy dobrać partnera, by wspólnie osiągnąć sukces. Nastia (również z Ukrainy), która zawodowo zajmuje się technologią informacyjną, przybliży temat studiów na Ukrainie i za granicą. Natomiast Valeria z Łotwy, wspólnie z Suzaną ze Słowacji poprowadzą trening „Wolontariat i edukacja nieformalna”. „Mamy nadzieję, że nasze doświadczenie zainspiruje miejscową młodzież do działania.” – wyznała Viera. Zdradzę wam, że przez ostatnie dni ćwiczyłam bilokację, by móc efektywnie sprawdzić jak poradzą sobie nasi uczestnicy.

Organizatorzy przygotowali dla nas niespodzianki: body painting i pokaz tańca. Z flagą ukraińską na jednym policzku i polską na drugim (szkoda, że nie utrzymają się do Euro) obejrzałam profesjonalny taniec ukraiński. Kolorowe pary wirowały w rytm żywej muzyki. Najwięcej oklasków zebrało niesamowite podnoszenie. Widać, że wiele prób je poprzedziło.

Na kolację, ku zaskoczeniu, zawiozła nas żółta marszrutka, a nie nasz wierny Eurobus. Kiedy głośno się nad tym zastanawiałam odezwała się Christina: „No właśnie, dlaczego? Zostawiłam w Eurobusie swój pokój!” Kiedy zdziwiona zapytałam o co chodzi, usłyszałam: „zajęłam sobie cztery fotele, z przodu kładę wszystkie potrzebne w podróży rzeczy, z tyłu mam łóżko, a szafka to schowek nad głową”. Czy ktoś ma jeszcze wątpliwości, co do niemieckiej precyzji i zorganizowania?

Czytaj także:

Eurobus cz. 3: Studiujcie, czytajcie, uczcie się od innych, swoim nie gardźcie*

Eurobus cz. 2: Kierunek Kaniów

Eurobus cz. 1: Ready, steady, go!

Więcej o projekcie Eurobus-5

Uczestnicy treningów, autor: Magda Swoboda

Na początku okazało się, że 95% uczestników ma ścisłe kontakty ze światem sportu. W Kaniowie króluje, jakże by inaczej, piłka nożna. I chyba dlatego tak świetnie poszło wszystkim uczestnikom w warsztatach: „Jaki powinien być lider?” Po pokonaniu niewielkich trudności technicznych polegających na braku elektryczności Paulina w interaktywny sposób przybliżała zagadnienia przewodnictwa w grupie, obalając wszystkie mity i stereotypy.

W trakcie przerwy kawowej udało mi się zaprosić na nasz trening Saszę z Kremieńczuka, który nie uczestniczył w żadnych warsztatach, bo poszła plotka, że wszystkie są po angielsku. Bardzo ucieszyłam się z jego obecności. Szczególnie, kiedy na zadane przez Paulinę pytanie: „czy na pozycję lidera w grupie wpływa jego płeć?” usłyszeliśmy odpowiedź Saszki: „Dyrektor naszej szkoły jest kobietą i dogadujemy się z nią lepiej niż z niejednym mężczyzną”. Mołodiec!

Lokalny organizator z Kaniowa, pan Jakiw Iwanowicz Prohnimak, który ma w sobie więcej energii niż polski kibic po tym jak dowiedział się, że Euro odbędzie się w Polsce, pokazał nam najważniejsze atrakcje miasta. Jeśli ktoś jeszcze ma wątpliwości jak smakuje czysta woda, powinien spróbować tej z Królewskiej Krynicy, przy której miał spotkać się król Polski Stanisław August Poniatowski z carycą Katarzyną II. Warto również wdrapać się na szczyt Tarasowej Góry, gdzie nad szerokim Dnieprem pochowany jest wielki poeta ukraiński doby romantyzmu, Taras Szewczenko. Pani, u której mieszkam zdradziła mi, że każdy ukraiński patriota ma w sobie „Kobzara” jego autorstwa.

Kaniów to miasto zielone, dosyć spokojne. Mieszkańcy znajdują zatrudnienie w dwóch fabrykach produkujących mięso i pieczarki. Z racji relatywnie niewielkiej odległości od Kijowa (ok. 120 km) młodzi ludzie, o ile pozwala im na to sytuacja finansowa, wyjeżdżają do stolicy na studia. Co ciekawe, jeszcze do niedawna w jednej ze szkół uczono polskiego. Sama młodzież, z którą mieliśmy ogromną przyjemność współpracować, jest wciąż niepewna swoich umiejętności. „Chciałabym studiować za granicą, biorę dodatkowe lekcje angielskiego, ale dalej nie potrafię mówić” – zdradziła szesnastoletnia Oksana. Po czym jak do naszego stolika przysiadła się Maja z Bułgarii i trzeba było przejść na angielski, Oksana zaczęła pięknie opowiadać o sobie. Po angielsku. Odwagi!

* To kto wie, kogo cytuję w tytule dzisiejszej relacji?

Więcej o projekcie Eurobus-5

Demonstracja na przedmieściach Baku, 22 kwietnia 2012 roku, źródło: Facebook.com/ Facebook Razi Nurullayevin Seçki Səhifəsi

14 maja br. opozycja w Azerbejdżanie przeprowadziła akcję protestu przeciwko łamaniu prawa do wolności zgromadzeń w Baku. Była to druga demonstracja w tym miesiącu organizowana przez Społeczny Ruch na Rzecz Demokracji “Izba Publiczna”. Demonstranci z hasłami “Odejdź” oraz “Wolności” maszerowali pod budynek mera Baku. Marsz został zorganizowany w związku z odmową władz miasta na organizację pikiety w centrum miasta 13 maja br. Protestanci nie uzyskali również zgody na marsz, w związku z czym do akcji wkroczyła policja. Zatrzymanych zostało 18 osób. Ponadto 12 aresztowanych wcześniej opozycjonistów z partii Musawat, uznanych przez Amnesty International za “więźniów sumienia” 15 maja rozpoczęło głodówkę, sprzeciwiając się działaniom władz w kraju.

Film z akcji protestu, źródło: rferl.org

W poprzednim miesiącu administracja uchyliła restrykcyjne prawo dotyczące zgromadzeń, czego rezultatem były kwietniowe, legalne demonstracje domagające się zmian w sprawowaniu władzy w Azerbejdżanie. Legalne demonstracje opozycji odbywały się jednak na przedmieściach miasta i były wyizolowane od mieszkańców. Protestanci z “Izby Publicznej” domagają się prawa do organizacji demonstracji w centrum stolicy.

Źródła: kavkaz-uzel.ru [1], [2], [3], news.az, regnum.ru.

Podczas tegorocznej edycji w debacie wezmą także udział: Aleksander Kwaśniewski, Horst Kӧhler, były prezydent Republiki Federalnej Niemiec, Walerij Choroszkowski, pierwszy wicepremier Ukrainy, Gary Conille, premier Republiki Haiti, byli premierzy RP Jerzy Buzek i Jan Krzysztof Bielecki oraz sławny ukraiński pięściarz Witalij Kliczko.

Zespół Eastbook.eu objął wydarzenie patronatem medialnym. Będziemy aktywnie relacjonować przebieg Wrocław Global Forum. Gości i tematów związanych z Europą Wschodnią nie zabraknie: jeden z paneli będzie poświęcony przyszłości Partnerstwa Wschodniego, osobne seminarium dotyczyć będzie rozwoju sytuacji na Ukrainie, a równie ciekawie zapowiada się dyskusja poświęcona Rosji prezydenta Putina oraz debata na temat rozwoju demokracji przy użyciu nowych technologii. Ze szczegółowym programem oraz listą gości można zapoznać się na stronie organizatorów. Z każdego dnia będziemy prowadzić relację za pomocą Twittera oraz wpisów na naszym portalu.

Wrocław Global Forum odbędzie się, podobnie jak w latach ubiegłych, we Wrocławskim Centrum Kongresowym. Wydarzenie organizują: Miasto Wrocław, Atlantic Council of the United States oraz Sekretariat Wrocław Global Forum. Wszelkie informacje znajdują się na stronie Wrocław Global Forum 2012:

www.wgf2012.eu

Projekt Eurobus-5, autor: Magda Swoboda

Paulina, uczestniczka z Polski, która niedawno powróciła z EVS z gorącej Hiszpanii przygotowała trening na temat: „Jaki powinien być lider?”. „Warto przełamywać strach i przejmować inicjatywę” – przekonuje Paulina. „Historiami przyjaciół z Polski chcę zainspirować do działania. Pokazać, że aktywność społeczna w młodym wieku przydaje się później w życiu zawodowym”. Paulina obawia się bariery językowej oraz braku większej wiedzy o uczestnikach z Kaniowa.

„Możliwości za granicą” – to temat warsztatów Aurelii, studentki finansów z Litwy. Będzie to dla niej pierwszy trening tego typu. „Nowością jest dla mnie, że Ukraińcy mają zupełnie inne uwarunkowania wyjazdu za granicę, niż ludzie z zachodniej Europy. Chciałabym poznać ukraiński punkt widzenia na te sprawy”. Aurelia przyznaje, że czuje się jakby miała jechać w kompletnie nieznane miejsce: „opuściłam moje bezpieczne cztery ściany i mam wrażenie jakbym jechała do Afryki!”

Żadnych obaw za to nie ma Georgi z Bułgarii autor treningu: „Od dobrego pomysłu do biznesu”. „Każdego dnia mamy jakieś pomysły – tłumaczy Gioorgi, ale to nie oznacza, że codziennie mamy dobre projekty. Trzeba skupić się na produkcie i grupie docelowej” – wyjaśniał Bułgar.

Na pytanie: „W jaki sposób efektywnie zarządzać czasem?” będzie starała się odpowiedzieć Alyona z Ukrainy. „Bardzo często ludzie nie wiedzą jak organizacyjnie podejść do zadania, szybko się przez to poddają, mówiąc, że jest ono niewykonalne. Marzenie może zostać zrealizowane, ale też może pozostać marzeniem” – przekonywała mieszkanka Ługańska. Christina, dziennikarka z Niemiec, będzie opowiadać o portalach społecznościowych. Przybliży w jaki sposób zamieszczać na nich informacje i chronić dane osobiste.

Wszelkie obawy i wątpliwości uczestników zostały rozwiane w momencie przyjazdu do Kaniowa. Miejscowi koordynatorzy zgotowali bardzo ciepłe powitanie, czekając z uśmiechem na przyjazd Eurobusa. Na ręce Christiny w imieniu wszystkich organizatorów został złożony bukiet pięknych, czerwonych róż. Gdy wychodziłam wraz z rodziną, która w ostatniej chwili zgodziła się przyjąć pod swój dach, usłyszałam jak kilkunastoletni chłopiec, u którego będzie mieszkał Giorgi, z nieskrywaną radością w głosie zapytał naszego Bułgara czy mogą rozmawiać po angielsku. Następne pytanie brzmiało: „Georgi, boisz się psów?”

Więcej o projekcie Eurobus-5

Petycję w sprawie zniesienia kary śmierci na Białorusi podpisało już kilkadziesiąt tysięcy internautów, źródło: change.org

Podczas konferencji prasowej zorganizowanej przez Helsińską Fundację Praw Człowieka najważniejsze słowa padły z ust polskiej działaczki i publicystki Haliny Bortnowskiej: - Godny pochówek jest prawem rodziny skazanego – komentowała starania rodziny Kowaliowych o wydanie ciała Uladzislaua, które obecnie spoczywa w nieznanym miejscu. – Najważniejsze to wykorzenić karę śmierci z prawodawstwa, ale i z ludzkich śmierć – apelowała Bortnowska. Liubou Kawaliowa, której towarzyszyła córka Taciana, mówiła niewiele. Cichym łamiącym się głosem przyznała, że zależy jej tylko na chronieniu pamięci o zmarłym synu. – Swoją działalnością nie obrażam prezydenta, więc nie oczekuje żadnych ataków ze strony władz – odpowiadała na pytania dziennikarzy o bezpieczeństwo. Dodała jednak, że tuż po informacji o rozstrzelaniu syna, funkcjonariusze białoruskich służb nie pozwalali składać ludziom kwiatów pod domem Kowaliowych.

Danuta Przywara, prezeska Helsińskiej Fundacji przekonywała, że należy bezustannie mobilizować opinie międzynarodową. – Stawiam pytanie: Co zrobić, żeby Aleksander Łukaszenka sam zechciał wprowadzić moratorium na wykonywanie kary śmierci? – twierdząc, że w jedynym europejskim kraju, gdzie wciąż obowiązuje kara śmierci, wszystkie decyzje należą do osoby prezydenta. Jednym ze środków nacisku, o których mówiono podczas konferencji jest internetowa petycja, która po zdobyciu 100 tysięcy podpisów zostanie wysłana do Prezydenta Białorusi, Rady Ministrów oraz Sądu Konstytucyjnego Białorusi. Treść petycji nawołuje do wprowadzenia moratorium. Podpisało się już ponad 63 tysięcy osób.

.

PODPISZ PETYCJĘ

Czytaj więcej:

17.04.2012 TVN24: Rozstrzelano skazanego za zamach na metro

20.09.2011 Eastbook.eu: Oskarżony o zamach w metrze nie przyznaje się do winy (+ video)

11.04.2011 Eastbook.eu: Wybuch w mińskim metrze

Armeńskie stoisko na Warszawskich Targach Książki, autor: Anna Woźniak, eastbook,eu

Armeńska delegacja nie mogła ominąć naturalnie Warszawskich Targów Książki organizowanych rokrocznie w Pałacu Kultury i Nauki. W tym roku targi przypadły na 10-13 maja. Impreza za każdym razem przyciąga tłumy. Przy wejściu na salę wystawienniczą odwiedzających targi witało stoisko Armeńskiego Ministerstwa Kultury. Autorzy oraz kilku pracowników ministerstwa prezentowało armeński dorobek wydawniczy. Prym wiodły wydawnictwa o tematyce kulturowej zahaczającej o sztuki piękne i kulturę dawną. Bardzo dużą reprezentację stanowiły książki przeznaczone dla dzieci oraz literatura edukacyjna. Obecne były, jednak nie nazbyt nachalnie wyeksponowane, tytuły traktujące o Genocydzie Ormian. Obsługa stoiska bardzo chętnie wchodziła z odwiedzającymi w dialog (po ormiańsku, rosyjsku i angielsku). W trakcie targów ormiańska delegacja miała także swoją specjalną prezentację. W niedzielę, dniu zamykającym targi,  widziałem także grupę ormiańskich dzieci, które z zainteresowaniem przeglądały wydawnictwa ze swojej ojczyzny. Odwiedzając armeńskie stoisko można było poczuć jednak pewien niedosyt. Nie zaprezentowana została tam bowiem żadna armeńska książka przetłumaczona na język polski, czy choćby słownik polsko-ormiański. Zainteresowani mogli co najwyżej liczyć na tłumaczenia literatury ormiańskiej na angielski i rosyjski.

Azerbejdżańskie stoisko na Warszawskich Targach Książki, autor: Anna Woźniak, eastbook,eu

Dla mnie osobiście sporą ciekawostką targów było stoisko firmowane przez Ministerstwo Kultury i Turystyki Azerbejdżanu. Poza dużą ekspozycją dotyczącą kultury i prezydenta Alijewa główna lada stoiska zawierała literaturę dotyczącą Górskiego Karabachu oraz armeńskiego terroryzmu. Publikacji nie można było kupić. Pracownicy ministerstwa pracujący przy stoisku zapytani o zaangażowanie we współczesną literaturę i współpracę z tegoroczną międzynarodową stolicą książki twierdzili, że nie podejmują współpracy ze względu na natłok pracy związany z przygotowaniem tegorocznego konkursu Eurowizji… Ormianie odpowiadali na to samo pytanie szeroko rozłożonymi rękoma…

Źródło: eastbook.eu, Warszawskie Targi Książki.

Micheil Saakaszwili, autor/ źródło European People's Party - EPP, flickr.com

Rozprawa sądowa Micheila Saakaszwilego rozpocznie sie w przeciągu najbliższego miesiąca. Belgia na mocy swego ustawodawstwa pozwala na rozpatrywanie podobnych spraw obywateli obcych państw. Osoby uznane za winne nie mają możliwości wjazdu na terytorium Belgii, a co za tym idzie uniemożliwia się im dostępu do instytucji EU i NATO mających siedzibę w tym państwie. Gruzińscy obrońcy praw człowieka liczą, że rozgłos i wyrok skazujący na Micheila Saakaszwilego pozwoli na to, że uda się im odciąć prezydenta od władzy. – Jeśli chodzi o samego Michaiła Saakaszwilego, to raczej nie zostanie on skazany, lecz obrońcy praw człowieka potrafią zwrócić uwagę opinii publicznej na te sprawy – uważa kierowniczka Centrum Badań problemów państw obcych Jana Amielina.

Międzynarodowe rozprawy sądowe w Brukseli już kilka razy zaowocowały sukcesem. Przykładowo Palestyńczycy potrafili przeforsować wydanie wyroku na premiera Izraela Ariela Sharona.

Źródła: polish.ruvr.ru, i4u.com

W dniach 16,17 i 18 maja w konkursowych koncertach swój kunszt wykonawczy zaprezentują 24 chóry z Polski oraz Litwy, Łotwy, Estonii, Białorusi, Rosji, Ukrainy, Mołdawii, Bośni i Hercegowiny, Rumunii a także Gruzji i Izraela. Oceniać je będzie międzynarodowe Jury pod kierownictwem wybitnego kompozytora Romualda Twardowskiego, który w tym roku obchodzi festiwalowy Jubileusz, przewodnicząc komisji po raz trzydziesty. Chóry będą oceniane w następujących kategoriach: parafialne (prawosławne, staroobrzędowców, grekokatolickie), amatorskie świeckie, dziecięco-młodzieżowe oraz profesjonalne. Festiwal „Hajnówka” jest jedynym w świecie festiwalem w którym do konkursu stają w swojej kategorii chóry profesjonalne. W czasie przesłuchań konkursowych prezentowana będzie pełnia repertuarowa. Od utworów najstarszych, sprzed wieluset lat, po kompozycje współczesne wielu narodów. Na uwagę zasługują utwory kompozytorów polskich, w tym nowe kompozycje Romualda Twardowskiego, których premierowe wykonania odbędą się w trakcie Festiwalu.

Wyniki tegorocznego Festiwalu poznamy 19 maja. Tego samego dnia po ich ogłoszeniu i wręczeniu nagród, najlepsze chóry zaprezentują się w Koncercie Galowym.

Festiwal to nie tylko Białystok. Festiwalowe koncerty planowane są także w Warszawie, Krakowie oraz innych miastach kraju i Podlasia. W towarzyszących Festiwalowi szóstych już „Białowieskich Dniach Muzyki Sakralnej” w Białowieży oprócz cerkiewnej zabrzmi również muzyka innych konfesji Podlasia.

Tegoroczny Festiwal to także specjalny ukłon w stronę męskich tradycji wykonawczych. Wiadomo bowiem, że niemal do końca XIX wieku muzykę cerkiewną wykonywali wyłącznie chłopcy i mężczyźni. Dlatego też oprócz inaugurującej Festiwal Kijowskiej Męskiej Kapeli, jak nigdy dotychczas usłyszymy jeszcze 5 innych chórów męskich, w tym z dalekiego Kaukazu.

Tegoroczny Festiwal za sprawą wydawnictw audio i wideo, folderu, kolejnego już 37 numeru Gazety Festiwalowej, obecności w krajowych i zagranicznych mediach pozostawi po sobie trwały ślad.

PROGRAM
XXXI Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Cerkiewnej – „Hajnówka 2012”
Opera i Filharmonia Podlaska, Białystok

OTWARCIE FESTIWALU
15.05.2012 (wtorek) godz. 18.00

Chór Politechniki Białostockiej pod dyr. Wioletty Miłkowskiej
Kijowska Męska Kapela Chóralna im. L. Rewuckiego pod dyr. Jurija Kuracza

KONCERT INAUGURACYJNY
„Arcydzieła męskiej chóralistyki cerkiewnej”
wykonuje

Kijowska Męska Kapela Chóralna im. L. Rewuckiego pod dyr. Jurija Kuracza

PRZESŁUCHANIA KONKURSOWE

16.05.2012 (środa) godz. 17.00

Zespół Kultury Staroobrzędowców „Suprjadki” – Narva (Estonia)
Zespół „Omofor” – Nowyje Zasimowiczi (Białoruś)
Dziecięcy Chór Cerkiewny – Kiszyniów (Mołdawia)
Chór Cerkiewny „Błahowist” – Kamieniec Podolski (Ukraina)
Chór „Vila” – Prijedor (Republika Serbska – Bośnia i Hercegowina)
Wyrzyski Chór Męski – Wyrzysk (Polska)
Chór Akademicki Politechniki Warszawskiej – Polska

17.05.2012 (czwartek) godz.17.00

Chłopięcy Chór „Academia Campanelli” – Kiszyniów (Mołdawia)
Dziecięcy Chór „Wiesnianka” – Moskwa (Rosja)
Chór Gimnazjum im. I. Achriemczyka – Mińsk (Białoruś)
Chór Żeński X LO w Białymstoku – Polska
Chór „Pro musica” Uniwersytetu Wileńskiego – Wilno (Litwa)
Chór „Daugava” – Daugavpils (Łotwa)
Kameralny Chór „Moskowskije piewczije” – Moskwa (Rosja)
Kapela Chóralna Narodowego Uniwersytetu Technicznego Białorusi – Mińsk (Białoruś)

18.05.2012 (piątek) godz. 17.00

Chór „Brevis” – Mińsk (Białoruś)
Akademicki Chór „Divine Harmony” – Bukareszt (Rumunia)
Kameralny Chór „Musica Aeterna” – Jerozolima (Izrael)
Męski Zespół „Didgori” – Tbilisi (Gruzja)
Chór Męski Towarzystwa Śpiewaczego „Lira” – Warszawa (Polska)
Kameralny Chór „Woskriesinnia” – Iwano – Frankowsk (Ukraina)
Chór „Preludiu” Narodowego Centrum Sztuki – Bukareszt (Rumunia)
Męski Chór Państwowej Filharmonii Północnej Osetii – Ałanii – Władykaukaz (Rosja)

ZAKOŃCZENIE FESTIWALU
19.05.2012 (sobota)

godz. 14.30 Ogłoszenie wyników i wręczenie nagród
godz. 16.00 Koncert Galowy

WARUNKI WSTĘPU :

• Koncert Inauguracyjny – 15.05.2012 (Opera i Filharmonia Podlaska): bezpłatne karty wstępu do nabycia w kasach Opery i Filharmonii Podlaskiej

• Przesłuchania konkursowe – 16 – 18.05.2012 (Opera i Filharmonia Podlaska): wstęp wolny

• Koncert Galowy – 19.05.2012 (Opera i Filharmonia Podlaska): karty wstępu do nabycia w kasach Opery i Filharmonii Podlaskiej

• Koncert „Arcydzieła ukraińskiej chóralistyki męskiej” – 14.05.2012 (Sala Koncertowa Galerii Porczyńskich w Warszawie): bilety do nabycia w kasach Eventim, w centrach handlowych: Targówek,Reduta, Klif, w salonach Empik oraz przed koncertem, sprzedaż internetowa: www.eventim.pl oraz www.ebilet.pl

• XXI Koncert Muzyki Cerkiewnej – 17.05.2012 (Kościół Ewangelicko – Augsburski w Warszawie): bilety do nabycia w kasach Eventim, w centrach handlowych: Targówek,Reduta, Klif, w salonach Empik oraz przed koncertem, sprzedaż internetowa: www.eventim.pl oraz www.ebilet.pl

• VII Białowieskie Dni Muzyki Sakralnej – 18.05.2012 (Parafia Rzymskokatolicka w Białowieży): wstęp wolny

Warsztaty Dyplomacji Europejskiej (EDW) to tygodniowy,  program skupiający się na polityce zagranicznej Unii Europejskiej i Partnerstwie Wschodnim. W swojej trzeciej edycji, która odbyła się w dniach 22-27 kwietnia odbywały się wykłady ekspertów z dziedziny polityki zagranicznej UE  a głównie Partnerstwa Wschodniego i Europejskiej Polityki Sąsiedztwa oraz warsztaty wypracowujące umiejętności takie jak: negocjowanie w środowisku międzynarodowym, wystąpienia publiczne, planowanie strategiczne i przywództwo.

EDW zostały stworzone dla liderów społecznych i politycznych, pracowników administracji państwowej i przedstawicieli organizacji pozarządowych, którzy chcą się nauczyć jak wpływać na zmieniającą się sytuację międzynarodową. Warsztaty były też okazją do zawiązania wielu interesujących znajomości.  Ciekaw jak odbierają przedsięwzięcie zapytałem uczestników z krajów Partnerstwa Wschodniego co myślą o EDW;

Azerbejdżan reprezentował Rza – Warsztaty EDW były przede wszystkim sprawnie zorganizowane i dobrze przemyślane. Trafnie  wyważony był balans pomiędzy teorią i praktyką. Zajęcia warsztatowe bardzo fajnie przeplatały się z bardzo ciekawymi wizytami studyjnymi w polskim MSZ i ambasadach Republiki Federalnej Niemiec i Wielkiej Brytanii.

Z Białorusi przyjechała Iryna.  - Byłam już na kilku różnego rodzaju warsztatach lepszych i gorszych. EDW zaliczały się zdecydowanie do tych pierwszych.

Członkinią pięcioosobowej armeńskiej delegacji była Bella. - Warsztaty takie jak EDW to przede wszystkim możliwość poznania się z reprezentantami nowej generacji elity krajów Partnerstwa Wschodniego. Poza tym bardzo skorzystałam z możliwości edukacyjnych przygotowanych przez organizatora.

Ukraina Vlodymyr – Przyjechałem na warsztaty EDW z nadzieją zdobycia nowych doświadczeń i nabycia niezbędnych w dzisiejszych czasach praktycznych umiejętności, nie zawiodłem się.

Mołdawię promował Gheorghi - Warszawa bardzo przypadła mi do gustu. Zajęcia w Europejską Akademią Dyplomacji były bardzo wartościowe. Miałem okazję wysłuchać interesujących ludzi i współpracować z moimi nowymi, bardzo ambitnymi kolegami.

Maka z Gruzji. – Uwielbiam Polskę i Polaków. Dodatkowo warsztaty były dla mnie okazją do poznania się z ciekawymi ludźmi, którzy dzielą moje zainteresowania. Uczestnictwo w EDW było także doskonałym treningiem przed pracą w naprawdę wielonarodowych grupach.  

Klamrą zamykającą warsztaty był panel dyskusyjny zorganizowany w Hotelu Bristol. Podczas panelu poruszone zostały kwestie związane z zagrożeniami dla wspólnej waluty europejskiej, scenariuszy możliwych w przyszłości, jak również przyjęcie Euro przez Polskę. Paneliści zamknęli dyskusję radami dla absolwentów Warsztatów Dyplomacji Europejskiej, namawiając ich do podążania za swoimi pasjami, rozważania i urzeczywistniania idei globalnych we wszystkich aspektach życia i dążenia do innowacyjności. Całość zamknęło uroczyste wręczenie dyplomów, którego dokonał razem z dyrektor EAD, Katarzyną Pisarską pan Andrzej Klesyk – prezes zarządu PZU.SA, które razem z Fundacją Konrada Adenauera wsparło organizację warsztatów EDW.

Europejskie Warsztaty Dyplomacji są organizowane dwa razy w roku, wiosną i jesienią. Pierwsza edycja EDW właśnie się zakończyła więc jest to czas naboru do edycji jesiennej, która odbędzie się pod koniec listopada. Jeśli chcielibyście wziąć udział w kolejnej edycji EDW kliknij tutaj.

Uczestnicy projektu Eurobus, autor: Magda Swoboda

Już piąty raz autobus pełen pozytywnej energii i z workiem pomysłów do zrealizowania wśród młodzieży ukraińskiej z mniejszych miejscowości, wyruszył ku Ukrainie. W momencie wejścia do autobusu szybko doszło do mnie, że znalazłam się w miejscu absolutnie wyjątkowym: Zegar przestawiony na czas ukraiński, dźwięk gitary, rozmowy na temat doświadczeń uczestników, bieżącej sytuacji na Ukrainie, wspólne żarty. Nawet nagłe, gwałtowne hamowanie nie napędziło nikomu strachu.

Pierwszym, po Warszawie, przystankiem była stolica ukraińskiego Piemontu, Lwów. Sprawnie pokonano granicę i miasto przywitało uczestników urokliwymi uliczkami, galicyjską gościnnością, wszechobecnymi ukraińskimi barwami i sympatyczną Katią, uczestniczką Eurobusu nr 4, która krok po kroku rozwiewała obawy, opowiadając jak ukraińskie miejscowości przygotowują się do przyjazdu Eurobusa. Przestrzegała przed ukraińską tradycją częstowania gości napojami wysokoprocentowymi. Prosiła, by się nie dziwić, jeśli będziemy proszeni o zrobienie wspólnego zdjęcia a nawet danie autografu.

Katia pytała również o oczekiwania i zachęcała do współpracy w celu aktywizowania młodzieży ukraińskiej, tak, by pokazać, że warto zrobić odważnie krok do przodu, myśleć pozytywnie i otworzyć się na nieznany, ale i fascynujący świat. By sprawdzić siłę zespołu, organizatorzy przygotowali małe wyzwanie polegające na ułożeniu kilkunastu gwoździ w taki sposób, by trzymały się tylko na jednym gwoździu, przybitym do deski. Proste? Spróbujcie sami ułożyć coś takiego! Bardzo integrujące. Tak jak i obiadowe spotkanie z ukraińskim barszczem, w którym łyżka, jak przystało, stoi na baczność.

Uczestnicy projektu Eurobus, autor: Magda Swoboda

Wędrując uliczkami Lwowa, uczestnicy, którym nie straszny był przejmujący chłód, poznawali historię tego niezwykłego miasta, które kryje w sobie wielokulturowe dzielnice: ukraińską, ormiańską, żydowską i polską. Ivan Franko czujnie przypatrywał się wszystkiemu z cokołu przed Uniwersytetem jego imienia zapewnie pełen poparcia dla całej inicjatywy. Katia opowiadała, dlaczego warto chwycić za palec Nikifora, złapać za guzik Łukasiewicza czy wrzucić w jednej z restauracji pieniążek do dziurawego, metalowego kapelusza.

Zainteresowanie wzbudził koncert piosenki patriotycznej, który co niedzielę odbywa się na Prospekcie Svobody, nieopodal pomnika wielkiego ukraińskiego poety Tarasa Szewczenki. Nic jednak nie pobiło starego samochodu, który niewiadomo jakim sposobem znalazł się na dachu jednej z lwowskich kawiarni. Niejedną tajemnicę kryje to galicyjskie miasto. Cóż z tego, kiedy trzeba szybko żegnać Lwów, by czym prędzej jechać do Kaniowa. Jak to powiedział Georgi, uczestnik z Bułgarii: „Bardzo mi się podoba, ale wiesz Magda, ja już nie mogę doczekać się kiedy wyruszymy w dalszą podróż. Chcę poznawać ludzi, zobaczyć kolejne miejsca!” To pierwszy znak, że program Eurobus bardzo szybko uzależnia!

Więcej o projekcie Eurobus-5

Spotkanie z Colinem Thubronem, źródło: mat. prasowe organizatorów

„Thubron ma wrażliwość pisarza i umysł historyka. Nie mozna wyobrazić sobie wspanialszego towarzysza podrózy przez nieznane krainy” (Washington Post Book World)

16 maja w Krakowie gościć będzie Colin Thubron, jeden z najbardziej znanych i utytułowanych brytyjskich pisarzy i podróżników, autor kilkunastu książek o podróżach na Bliski Wschód, do Azji Środkowej i Wschodniej oraz Rosji. W 2008 roku został zaliczony przez magazyn The Times do grona pięćdziesięciu największych powojennych pisarzy brytyjskich. Współpracuje z The New York Review of Books, The Times, The Times Literary Supplement oraz  The New York Times. Za książkę Behind the Wall: A Journey through China (1987) otrzymał Nagrodę im. Thomasa Cooka oraz najstarszą brytyjską nagrodę literacką The Hawthornden Prize, Po Syberii (1999) zostało wyróżnione francuską Nagrodą im. Nicolasa Bouviera. W uznaniu dla całego dorobku otrzymał Medal Lawrence’a z Arabii,  Nagrodę Szkockiego Towarzystwa Podróżniczego oraz tytuł komandora Orderu Imperium Brytyjskiego. Od 1969 roku jest członkiem Królewskiego Towarzystwa Literackiego, a od 2010 jego przewodniczącym.

Prowadzący: Marcin Wilk

Organizatorzy: Wydawnictwo CZARNE, Nowa Europa Wschodnia, British Council, Księgarnia Pod Globusem

Baku, panorama, autor: Rita Willaert, źródło: flickr.com

Do udziału w konferencji oraz dyskusji na temat relacji pomiędzy Azerbejdżanem i Unią Europejską zaproszeni są wszyscy studenci z państwowych i prywatnych uniwersytetów. Spośród zgłoszonych kandydatów wybranych zostanie 30 najlepszych którzy:

- są studentami na studiach licencjackich lub magisterskich;
- biegle znają angielski;

- interesują się sprawami międzynarodowymi, prawem UE, politologią, międzynarodowym handlem, energetyką;

- będą uczestniczyć we wszystkich wydarzeniach konferencji;

- posiadają zaawansowaną umiejętność tworzeniu tekstów i przemówień publicznych

Uczestnictwo w konferencji pozwoli na zapoznanie się z procesem decyzyjnym i mechanizmami działania instytucji unijnych. Studenci poznają jak prowadzone są debaty oraz negocjacje na szczeblu unijnym oraz uzyskają pierwsze doświadczenie w międzynarodowej dyplomacji.
Zainteresowani powinni wysłać CV oraz list motywacyjny w języku angielskim do delegacji UE w Azerbejdżanie do 25 maja 2012 roku.

Źródło: eeas.europa.eu, today.az