Prezydent Abchazji Aleksanr Ankwab, źrodlo: pik.tv

Do ataku na prezydencki konwój doszło na drodze prowadzącej z Gudauty do Suchumi. Według jednych źródeł samochód został ostrzelany przez nieznanych sprawców. Według, innych eksplodowały ładunki wybuchowe umieszczone przy drodze, którą podążał konwój.
Podczas zamachu na prezydenta Abchazji rannych zostało trzech funkcjonariuszy. Jeden z nich, Remzik Tsugba, zmarł na miejscu, drugi, Tengiz Pandarus, zmarł w szpitalu o życie trzeciego, Nodara Silagawy lekarze nadal walczą. Gruzińscy eksperci i analitycy polityczni uważają, że głównym motywem zamachu na prezydenta separatystycznej republiki była jego walka z korupcją.

Siły bezpieczeństwa Abchazji, które badają zamach na prezydenta republiki  Ankvab , zablokował przejścia graniczne z Gruzją Abchazji i zaostrzyły z Rosją. Zarówno Gruzja i Rosja w oficjalnych oświadczeniach potępiła zamach na życie prezydenta.

Według źródeł to już szusty atak na życie Aleksandra Ankwaba. Do pierwszego doszło w lutym 2005 roku, a ostatni miał miejsce we wrześniu 2011 roku, w okolicy Gudauty, gdzie polityk mieszka. Ankwab został wtedy ranny w rękę i nogę. W związku z atakami w miastach Suchumi, Gudaucie Tkuarchal, Ochamchira odbyły się spontaniczne demonstracje. Protestujący obywatele separatystycznego regionu Gruzji wyrazili oburzenie, że żadna z sześciu prób na prezydenta nie została do tej pory ujawniona.

Źródła: PAP, Kavkaz-uzel.ru [1], [2], [3], rbth.ru, rferl

Abrahamyan z nieukrywanym zadowoleniem przyjął podpisanie bilateralnego porozumienia w sprawie promocji i ochrony inwestycji między Armenią i Kuwejtem. Ma ono na  celu promowanie inwestycji Kuwejtu i stworzenia korzystnych warunków dla przedsiębiorców obu państw. Komentatorzy podkreślają znaczenie forum biznesowego, kontaktów handlowych oraz współpracy w ramach międzynarodowych agencji i wzajemnych wizyt. Mustafa al-Jassim al-Shamali powiedział, że Kuwejt jest zainteresowany rozwijaniem stosunków handlowych, gospodarczych i naukowych Armenią.

Na spotkaniu omawiane były także kwestie regionalne, w tym ewentualny arbitraż przy normalizacji stosunków Armenia-Turcja. Poruszana była kwestia procesu pokojowego w Górskim Karabachu. Warto pamiętać, że oba kraje współpracują ze sobą od dawna poprzez specjalnie powołaną do tego celu wzajemną grupę parlamentarna.

Źródła: news.am, panarmenian.net.

Spotkanie odbędą się:

w Piątek 24.02. godz 19.00
Dom Kultury Aleksandrów
Samorządowa 10

w Środę 29.02. godz.19.00
Klub „Podróżnik”
Ul.Felinskiego 37

w Piątek, 2.03.godz 18.00
Muzeum Azji i Pacyfiku
ul Freta 5

w Piątek 09.03 godz 18.30
Restauracja Mała Gruzja

Deptak w Baku. Stolica Azerbejdżanu od niedawna jest porównywana z Casablanca z II Wojny Światowej, autor: sugarmelon.com, źródło: flickr.com

22 lutego 2012 roku Azerbejdżańska telewizja AzTV powołując się na Ministerstwo Obrony Narodowej Azerbejdżanu poinformowała, że zatrzymana grupa terrorystyczna miała być kierowana przez oficera Armii Strażników Rewolucji Islamskiej (Sepah) oraz członka libańskiego Hezbollahu. Jej niedoszłym celem mieli stać się izraelscy dyplomaci oraz żydowskie centrum kultury w Baku. Podczas zatrzymania członków grupy przestępczej zarekwirowano broń oraz materiały wybuchowe. Amerykańska platforma analityczno-informacyjna eurasianet.org podważa jednak te doniesienia i zauważa, że informacje w tej sprawie szczegółowo przekazywała jedynie strona internetowa AzTV, która zdaniem eurasianet.org, jest silnie powiązaną z władzami i już w przeszłości podawała nie sprawdzone informacje.

Relacje azerbejdżańsko-irańskie pozostają napięte od paru miesięcy. W ostatnich tygodniach kraje wzajemnie oskarżają się o działania szpiegowskie i dywersyjne. Iran uważa, że Azerbejdżan udostępnia swoje terytorium dla działania izraelskiego Mosadu. Baku natomiast informuje o próbach terrorystycznych zamachów służb irańskich na obywateli różnych narodowości w Baku. Więcej na temat relacji azerbejdżańsko-irańskich można przeczytać w artykule Wielki Azerbejdżan – wielki problem.

Źródła: AzTV, en.rian.ru, eurasianet.org, eastbook.eu.

28.02 – 02.03.2012

Koło Naukowe Instytutu Wschodniego UAM serdecznie zaprasza na Festiwal Kultury Białoruskiej,  który odbędzie się on w dniach 28.02 – 02.03.2012.

Program obfituje w liczne atrakcje naukowe, kulturalne i rozrywkowe. W trakcie trwania festiwalu uczestnicy będą mieli wyjątkową okazję zapoznać się z współczesnym białoruskim kinem oraz teatrem, posłuchać opowieści z podróży po Białorusi, spróbować lokalnej kuchni przy dźwiękach muzyki, obejrzeć wystawę fotografii, a także wziąć udział w konferencji.

Szczegółowy program festiwalu:

28.02 – Spotkanie z podróżnikiem, godzina 19

“Kraj bocianów, brzóz i kwasu, czyli Białoruś od kuchni” Anna Kuleszewicz, studentka wschodoznawstwa, ciałem urodzona w Poznaniu, ale duszą na wschodzie, w podróżach odkryła swój sposób na życie, chętnie jeździ wszędzie, ale najchętniej “do domu” – na Białoruś.

Old School Pub, Pl. Bernardyński 2/2,

29.02 – Wschodoznawczy Dyskusyjny Klub Filmowy, godzina 19

Projekcja filmu “Masakra”, reż. Andriei Kudzinienko poprzedzona prelekcją. Po filmie dyskusja

Klubokawiarnia “Meskal”, ul. Nowowiejskiego 17

01.03 – Konferencja popularno-naukowa, godz. 10 – 14.30

Wystąpienia poruszające tematykę polityczną, społeczną oraz kulturalną.

Collegium H. Cegielskiego, sala B ul. 28 Czerwca 1956 r. nr 198 

10:00 – Otwarcie

10:10 – Wstęp – Białoruski model państwa w latach 1991-2011 i jego perspektywy.

Dr hab. Marek Figura – Instytut Wschodni UAM

10:40 – Prognozy stosunków pomiędzy Białorusią a Rosją po objęciu władzy prezydentury przez W. Putina w 2012 r.

Roma Tomaszewska – studentka Wschodoznawstwa (referat w jej imieniu wygłosi Anna Panzegrau)

11:10 – Granica białorusko – rosyjska

Karolina Olejniczak – studentka Stosunków Międzynarodowych i Wschodoznawstwa

11:35 – Konstanty Kalinowski – nieznany bohater

Raman Shcherbau – student Filologii Polskiej na Uniwersytecie Gdańskim, stypendysta Programu Stypendialnego im. Konstantego Kalinowskiego

12:00– 12.30 – Przerwa na kawę

12:30 – Ostatni zajazd na Litwę jako punkt zwrotny w białorusko-polskim dialogu

Vital Voranau – białoruski literat, pisarz, poeta, wydawca i tłumacz, założyciel i przewodniczący Białoruskiego Centrum Kulturalno-Naukowego w Poznaniu,

13:00 – Kultura Białorusi oraz procesy ją kształtujące

Anna Kuleszewicz – studentka Wschodoznawstwa

13:30 – Alchierd Bacharewicz – postmodernistyczny czarodziej z Białorusi?

Katarzyna Czapiewska – studentka Wschodoznawstwa

14:00 – Teatr pod cenzurą – represje teatru na Białorusi

Natalia Grygiel – studentka Teatrologii

14.30 – Zakończenie

01.03 – Inscenizowane czytanie dramatu, godz. 19

“Pokolenie jeans” Nikolai Khalezin, “Płoszcza (nie plac)” Vital Voranau

Inscenizowane czytanie dramatu wykona grupa teatralna Melancholikot. Po prezentacji odbędzie się rozmowa z założycielem Białoruskiego Centrum Kultury, Vitalem Voranau. Spotkanie poprowadzą Piotr Byczko i Natalia Grygiel

Piwnica Pod Blaszanym Kurem (niegdyś Piwnica Farna), Plac Kolegiacki 14/15

02.03 – Wieczór muzyczno-fotograficzno-kulinarny, godz. 19

Wieczór przy muzyce białoruskiej i drobnym poczęstunku połączony z wystawą fotografii Uladzislawa Mihdalionaka

Klub Czytelnia, ul. św. Marcin 69

Festiwal pod patronatem Białoruskiego Kulturalno Naukowego Centrum w Poznaniu

więzienie, autor: CxOxS, źródło: flickr.com

Waleri Gelbachiani pełnił funkcję szefa sztabu wyborczego oligarchy Badriego Patarkaciszwilego w trakcie wyborów prezydenckich w 2008 roku. Jego kandydat w pojedynku o fotel prezydenta Gruzji przegrał z  Micheilem Saakaszwilim. Gruzińskie media donoszą, że po wyborach prezydenckich sprzed 4 lat Gelbachiani został sfilmowany przez agentów służb specjalnych. Nagrania dotyczyły rozmowy na temat wywołania niepokojów po wyborach prezydenckich. Były deputowany odrzucił oskarżenia, twierdząc, że mają podłoże polityczne. Gelbachianiego pozbawiono immunitetu, a chwilę później MSW wydało nakaz aresztowania, do którego jednak nie doszło, gdyż podejrzany zdołał wcześniej zbiec za granicę. Od tego czasu Gelbachiani wielokrotnie zwracał się do różnych sił politycznych z prośbą o przekazanie petycji do władz o jego ułaskawienie. Po 4 latach od wydania nakazu aresztowania Gelbachiani pojawił się w Gruzji z powodu choroby jego 80 letniej matki.

Lider Chrześcijańskich Demokratów Giorgi Targamadze skrytykował rząd Gruzji w sprawie aresztowania Walego Gelbachianiego. Oświadczył, że aresztowanie jest bezzasadne, gdyż  oskarżony nie został skazany i wielokrotnie wyrażał gotowość do współpracy ze śledczymi w sprawie sprzed 4 lat, a - To aresztowanie jest kontynuacją politycznego prześladowania Gelbachianiego – oświadczył Targamadze.

Aktualnie Waleri Gelbachiani dzięki decyzji sądu w Tbilisi został zwolniony z aresztu po wpłaceniu kaucji w wysokości 50 000 GEL.

Źródła: civil.ge, PAP, georgia.kavkaz-uzel.ru

Mauzoleum Poetów w Tabrizie, Iran, autor: Elmju, źródło: en.wikipedia.org

Na początku lutego br. część parlamentarzystów rządzącej partii Yenii Azerbejdżan zaproponowała poddanie pod głosowanie wniosku o zmianę oficjalnej nazwy kraju z Republika Azerbejdżanu na Republika Północnego Azerbejdżanu. Dlaczego?
-Istnieją na świecie takie przykłady jak: Północna i Południowa Korea czy Północny czy Południowy Cypr. Jeżeli Azerbejdżan jest krajem podzielonym powinien  nazywać się Azerbejdżanem Północnym – mówił deputowany Yenii Siawiusz Nawruzow. Decyzja w sprawie ewentualnej zmiany nazwy miałaby zapaść w ogólnonarodowym referendum, w którym azerbejdżańscy obywatele głosowaliby za stosowną zmianą w konstytucji.

Korea Północna i Południowa, podobnie jak Cypr, nie są najlepszymi przykładami dobrosąsiedzkich stosunków, jednak czemu nie spróbować wykorzystać historii? 184 lata temu, w wyniku dwóch wojen pomiędzy Imperium Rosyjskim i Persją oraz podpisaniu traktatu pokojowego w Turkmenczaj (1828), powstała dzisiejsza granica pomiędzy Azerbejdżanem i Iranem. Wielu mieszkańców Azerbejdżanu uważa, że traktat z Turkmenczaj podzielił ich naród wzdłuż rzeki Araks. Dziś w Iranie mieszka, około 8,5 milionów Irańczyków pochodzenia azerbejdżańskiego. Zarówno na północ jak i na południe od Araks istnieją ugrupowania, którym marzy się stworzenie Wielkiego Azerbejdżanu poprzez zjednoczenia wszystkich ziem azerskich. Propozycja deputowanych partii Yeni nie jest jedynym głosem w tej sprawie. Inne, może bardziej subtelne sugestie, miały miejsce wcześniej, na przykład w 2009 roku podczas konkursu Eurowizji w Moskiwe. Przed półfinałem konkursu reprezentanci Azerbejdżanu – Aysel i Arash w scenografii filmu promującego występ zamieścili odwzorowanie Mauzoleum Poetów, będące symbolem irańskiego miasta Trabriz położonego w północnym Iranie. Trabiz jest stolicą irańskiej prowincji Wschodni Azerbejdżan (sic!), która graniczy na zachodzie z prowincją Zachodni Azerbejdżan (również na terytorium Iranu).

Ceremonia podpisania Traktatu z Turkmenczaj, autor: Wladimir Moszkow, źródło: en.wikipedia.org

Złosąsiedzkie relacje z Mosadem w tle

Relacje azerbejdżańsko-irańskie dawno nie były tak złe. 19 listopada 2011 roku zamordowany został azerbejdżański pisarz Rafiq Tagi, który otwarcie oskarżał Iran o kompromitowanie Islamu oraz publikował artykuły krytyczne wobec Islamskiej Republiki artykuły. Iran natomiast otwarcie krytykuje Azerbejdżan za prześladowanie wiernych oraz sprzeniewierzanie się wartościom Islamu. Mimo że oba państwa są braćmi w wierze,  Teheran oskarża Baku o udzielanie pomocy obcym służbom specjalnym w prowadzeniu działań dywersyjnych i szpiegowskich na terytorium Iranu. Baku miałoby pomagać izraelskiemu Mosadowi, który jest podejrzewany o dokonanie morderstw naukowców pracujących przy irańskim programie nuklearnym. Azerbejdżan wszystkiemu zaprzecza i ripostuje, że to Iran prowadzi swoje operacje na azerskim terytorium oraz kontynuuje anty-azerbejdżańską politykę. Azerbejdżańska policja w styczniu br. miała udaremnić zamach na izraelskiego ambasadora w Baku jak również rabina oraz dwóch innych wpływowych obywateli Izraela. Ponadto w połowie stycznia dochodziło do wzajemnych hakerskich ataków na oficjalne serwisy internetowe azerbejdżańskich i irańskich ministerstw.

Nie dziel skóry na niedźwiedziu

Proponowanie referendum w sprawie zmiany nazwy jest wymowne w kontekście irańskiego programu nuklearnego oraz dyskusji o możliwości interwencji zbrojnej w Iranie. Jednak, czy Azerbejdżan rzeczywiście mógłby coś ugrać na anty-irańskiej koalicji? Potencjalną korzyścią dla Baku są już nałożone sankcji na Iran oraz odcięcie go od europejskich rynków zbytu ropy naftowej (20% irańskiej produkcji). Europa tracąc ważnego dostawcę może potrzebować nowych źródeł czarnego złota. Azerbejdżan swój szczyt produkcji ropy ma za sobą i nie byłby wstanie zwiększyć wydobycia i sprzedawać surowiec na Zachód. Potencjalne dochody mogą być rezultatem przyjęcia przez Azerbejdżan roli kraju tranzytowego dla ropy eksportowanej z Kazachstanu czy Turkmenistanu na Zachód. Baku może upatrywać swój interes w skokowej podwyżce cen na surowiec. W przypadku interwencji zbrojnej w Iranie ropa z pewnością podrożeje, a eksporterzy, podobnie jak kraje tranzytowe, będą za nią otrzymywać wyższe dochody. Wiele wskazuje na to, że relacje pomiędzy Baku i Teheranem będą coraz gorsze. Azerbejdżan jako tymczasowy członek Rady Bezpieczeństwa ONZ, przy okazji podejmowania kwestii sankcji czy interwencji, będzie musiał opowiedzieć się po którejś ze stron. W przypadku poparcia Zachodu, Azerbejdżan może “zyskać” kolejnego trudnego sąsiada tym razem od południowej granicy.

Tymczasowe zawirowania na rynku ropy naftowej, a tym bardziej konflikt zbrojny w sąsiada nie dają podstaw do zmiany nazwy kraju. Interwencja w Iranie miałaby negatywne skutki nie tylko dla bezpieczeństwa Azerbejdżanu, ale i całego regionu. Przeprowadzenie referendum w sprawie zmiany nazwy jest więc raczej mało prawdopodobne. Zresztą, byłaby to broń obusieczna. W Iranie nie brakuje zapewne tych, którzy uważają, że Azerbejdżan to jedynie część Wielkiego Iranu.

Od lewej Aleś Zarembiuk, Paweł Usow, Łukasz Grajewski, Anna Maria Dyner, autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions działania “Office For a Democratic Belarus” są błędne (Aleś Zarembiuk)

20.02.2012 18:24 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: UE nie ma żadnej propozycji dla Białorusi, Rosja proponuje dużo więcej: integracje gosp., milit., społ

20.02.2012 18:40 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: jeśli nic się nie zmieni Białoruś do 2015 roku straci niepodległość

20.02.2012 18:39 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

Aleś Zarembiuk, Paweł Usow, Łukasz Grajewski, autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: przemyślana polityka UE wobec Białorusi nie istnieje

20.02.2012 18:36 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. Zarembiuk: ostatnie sondaże prof. Manajewa (XII 2011) ok. 45% Białorusinów chce integracji z UE

20.02.2012 18:42 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

Łukasz Grajewski, Anna Maria Dyner, autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: dla 78% Białorusinów sytuacja gospodarcza jest ważniejsza od niepodległości

20.02.2012 18:44 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. Zarembiuk: "Rosja dziś buduje liberalne imperium" Czabajew

20.02.2012 18:46 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. M. Dyner: białoruska opozycja wygląda fatalnie ... nikt nie rozumie o co tu chodzi, skąd kłótnie, dlaczego 1/2

20.02.2012 18:49 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: to jest strategia białoruskiej opozycji ... nie mieć żadnej strategii

20.02.2012 18:50 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions Ł. Grajewski: największy sukces sprzeciwu wobec władzy to milczące protesty zorganizowane przez ludzi na FB i VK

20.02.2012 18:51 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: albo powstanie nowy ruch, oddolny - na wzór Solidarności, albo nie zmieni się nic

20.02.2012 18:52 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

Od lewej Aleś Zarembiuk, Paweł Usow autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. Zarembiuk: na Białorusi setki ludzi współpracuje z władzą i KGB. są odważni, którzy się przyznali, ale to 1/2

20.02.2012 18:56 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions K. Kłysiński (OSW): Unia to nie Rosja, Unia to nie USA ... procedury, formalności, 27 państw członkowskich 1/2

20.02.2012 18:57 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions K. Kłysiński (OSW): Holandia jest największym w UE importerem produktów naftowych z BY - jest przeciwna sankcjom

20.02.2012 18:59 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. M. Dyner: brytyjscy dyplomaci w Mińsku: jeśli kogoś nie stać na 60 EUR opłaty za wizę, to po co się pcha do UE

20.02.2012 19:02 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. M. Dyner: polskie władze wobec Białorusinów starają się być naprawdę otwarte, jeśli chodzi o wizy

20.02.2012 19:03 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions A. M. Dyner: historia PL pokazała, że władza nie negocjowała z opozycją, gdy ta była najsilniejsza - na pocz. 80.

20.02.2012 19:06 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

Aleś Zarembiuk, Paweł Usow, Łukasz Grajewski, Anna Maria Dyner, autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: na Białorusi jest inaczej, w 89 w ZSRR była perestrojka - to były zupełnie inne warunki

20.02.2012 19:06 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

@eastbook_eu #by_sanctions P. Usow: Łukaszenko prędzej sprzeda Białoruś Rosjanom niż odda władzę

20.02.2012 19:07 via webReplyRetweetFavorite

@eastbook_eu

Eastbook.eu

Za pomocą Twittera każdy wpis opisujący przebieg dyskusji można na bieżąco skomentować. Żeby zabrać głos w debacie już nie musimy siedzieć w sali z dyskutantami. Relacja na żywo na Eastbook.eu będą pojawiać się coraz częściej, a my już teraz gorąco zapraszamy do aktywnego współuczestnictwa.

Kraje, których premierzy podpisali się pod Planem na rzecz wzrostu gospodarczego w Europie, na podstawie Europe blank map, źródło: da.wikipedia.org

12 premierów państw członkowskich UE ogłosiło wspólny Plan na rzecz rozwoju gospodarczego w Europie. Plan ma formę listu adresowanego do Przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana van Rompuya i Przewodniczącego Komisji Europejskiej Jose Manuela Barroso. W przedłożonym  tekście, europejscy przywódcy dali wyraz wspólnych propozycji na wyjście Unii Europejskiej z kryzysu. W siedmiu punktach ujęli środki zaradcze niezbędne ich zdaniem do jego zażegnania.

Za najważniejsze wskazali egzekwowanie wspólnych ustaleń, głównie wobec rynku usług, stanowiących cztery piąte europejskiej gospodarki. Po drugie, ujednolicenie rynku cyfrowego z uwzględnieniem kwestii praw autorskich i e-handlu. Po trzecie, stworzenie wspólnego rynku energii. Po czwarte, stworzenie dogodnych warunków dla innowacyjności.

Piąty punkt planu mówi o zdecydowanych działaniach na rzecz otwarciu globalnych rynków. Jego autorzy uważają, że EU powinna zawrzeć umowy wolnych handlu z Indiami, Kanadą, krajami Partnerstwa Wschodniego oraz partnerami z ASEAN, pogłębiając jednocześnie już istniejącą współpracę z USA, Chinami, Rosją.

Szósty punkt to zniesienie obciążeń dla przedsiębiorców, a siódmy to konkretne propozycje przebudowy rynku pracy oraz uzdrowienie systemu bankowego.

Plan można nazwać wspólną koalicję programową premierów Czech, Estonii, Finlandii, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, Litwy, Polski, Słowacji, Szwecji, Wielkiej Brytanii i Włoch przed szczytem Rady Europejskiej, który odbędzie w dniach 1-2 marca.

Przeczytaj cały Plan na rzecz rozwoju gospodarczego w Europie.

Źródło: msz.gov.pl, pap.pl, telegraph.co.uk.

Rozpoczęcie negocjacji handlowych zostało uwarunkowane wypełnieniem przez Armenię pakietu “kluczowych zaleceń”. Bruksela pomogła Erywaniowi w tym procesie, udzielając pomocy technicznej w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa oraz kompleksowego programu rozwoju instytucjonalnego. Do procesu rozwoju Armenii przyczyniły się także państwa członkowskie UE prowadząc na jej terytorium szereg programów pomocowych i rozwojowych. Przykładem może być realizowany przez Polskę program Polska Pomoc.

- Otwarcie negocjacji w sprawie wolnego handlu punktem zwrotnym w naszych stosunkach handlowych z Armenią. Wkraczamy w nowy etap, który przyniesie nasze więzi gospodarcze na nowy poziom - powiedział komisarz UE ds. handlu Karel De Gucht.

Unia Europejska w swoich działaniach na Południowy Kaukazie ma na celu wzmocnienie stabilności politycznej i bezpieczeństwa w regionie. Sprzyjać ma temu ściślejsza integracja gospodarcza z UE. Strefa wolnego handlu ma dywersyfikacji i wzmocnienia zdolności Armenii eksportu i skutecznie otworzyć drogę do uzyskania dostępu do unijnego rynku.

Źródła: Arka.am, MSZ, Polska Pomoc, TRADE Europa, ENPI

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, od 18 stycznia Podsekretarz Stanu w MSZ, autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

Łukasz Grajewski: Raport “Niemiecka polityka, a Partnerstwo Wschodnie” Niemieckiej Rady do Spraw Zagranicznych pojawił się dość niespodziewanie. Kiedy na programie Partnerstwa Wschodniego wszyscy wieszają psy i wieszczą jego rychły koniec, poważana niemiecka instytucja wypuszcza hurraoptymistyczny tekst, który jak się okazuje był od dłuższego czasu konsultowany z polskim Ministerstwem Spraw Zagranicznych oraz Ośrodkiem Studiów Wschodnich. To wygląda na przemyślany ruch ożywienia dyskusji wokół współpracy z państwami Europy Wschodniej.

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz: Traktuje ten materiał, jako twór think-tankowy. W żadnym wypadku nie należy tego odbierać jako oficjalne stanowisko rządu niemieckiego. Trudno też mi komentować proces konsultacji z polskimi instytucjami, bo w nich nie uczestniczyłam. Natomiast w treści jest to materiał niezmiernie ciekawy, bo nietypowy jak na debatę niemiecką. Chciałabym zwrócić uwagę szczególnie na jedną rzecz, którą warto moim zdaniem wziąć pod uwagę w dalszych eksperckich rozważaniach. Jest to mianowicie stwierdzenie, że połączenie współpracy w wymiarze demokratycznym i współpracy w wymiarze ekonomicznym może powinno stać się przedmiotem krytycznej refleksji w Unii Europejskiej. I nie oznacza to, że kwestie demokratyczne przestają być dla nas ważne, bo są i będą niezwykle ważne, ale kwestie ekonomiczne same w sobie powinny być nie tylko środkiem, ale i celem współpracy.

Przy lekturze raportu moją uwagę przykuł  fragment: “Kondycjonalizm, który za warunek współpracy uznaje określone reformy demokratyczne i państwowo-prawne, należy oceniać krytycznie, gdyż trudno stosować go trwale w ramach realnej polityki. Tego rodzaju reformy są celem, nie zaś warunkiem współpracy.” Brzmi to jak negacja popularnej w krajach unijnych formuły „more for more”. Niemcy wyraźnie podkreślają, że współpracować należy bez względu na choćby stan demokracji w krajach partnerskich.

Skłaniam się ku innej interpretacji tej myśli. Po pierwsze zasada „more for more” pozostaje doktryną aktualną, aczkolwiek i tu należy zwrócić uwagę na właściwą definicję. Jeżeli zauważamy większy postęp i gotowość do reform ekonomicznych danego kraju, to oferta współpracy powinna być wprost proporcjonalna do starań. I powinna być ona skierowana na konkretne obszary. Dajmy na to, że przejawiana jest gotowość w procesie implementacji ruchu bezwizowego. W takim razie to tu nasza oferta powinna być większa. Tak ja rozumiem zasadę „more for more”. Natomiast zastanawiam się nad hipotetyczną sytuację, gdzie hamujemy postępy w sprawach wizowych, bo partner ma problem z demokracją. Nie powinniśmy tak reagować. Jeszcze inna kwestia to skupienie się na rozwoju integracji ekonomicznej nie oglądając się na niedostatki demokracji. To kwestia o wiele bardziej dyskusyjna, ale pamiętajmy o jednym: integracja ekonomiczna jest też drogą do demokratyzacji. Współpraca ekonomiczna nie musi odbywać się zawsze kosztem procesów demokratyzacyjnych. Kurs na prawa człowieka i wartości demokratyczne musi zostać utrzymany.

To jak Pani Minister traktuje przygotowania Komisji Europejskiej do zwiększenia sankcji, także ekonomicznych wobec reżimu prezydenta Aleksandra Łukaszenki na Białorusi?

Wcześniej celowo użyłam terminu „integracja ekonomiczna”, a nie „współpraca”. Integracja wypływa z woli kraju do przyjmowania standardów europejskich, acquis communautaire czyli dorobku wspólnego, tak żeby działać według prawa i standardów unijnych w sferze gospodarczej. Tak pojmuje logikę stojąca za wdrażaniem umów o pogłębionych strefach wolnego handlu. A po stronie białoruskiej absolutnie nie ma takiej woli. Białoruś nie jest zainteresowana żadną formą integracji ekonomicznej z Unią. Takie zainteresowanie zgłaszają Gruzini, także Mołdawia. Mińsk integracją zainteresowany nie jest. A sankcje nakładane na Białoruś trzeba rozumieć selektywnie. To nie są sankcje, których celem jest zniszczenie białoruskiej gospodarki. Przecież my rozumiemy, że Białoruś to przede wszystkim ludzie. I zupełnie nie chodzi o to, żeby naród białoruski wpędzić w jeszcze większe kłopoty niż te w których znajduje się obecnie. Jeśli mówimy już o sankcjach gospodarczych, to są one punkowe, wymierzone w konkretne osoby.

Choćby we Wladimira Pieftijewa, biznesmena, który jako drugi najbogatszy człowiek po Łukaszence dostał zakaz wjazdu do krajów UE, co de facto przekłada się na wielkie utrudnienia w prowadzeniu interesów.

I proszę zwrócić uwagę, że działania przeciwko temu człowiekowi trudno sprowadzić do poziomu sankcji ekonomicznych wobec Białorusi. To nie jest przecież generalny zakaz importu, tylko ograniczanie możliwości działania skarbnikom reżimu. Sankcji wymierzonych w społeczeństwo nie będzie.

autor: Ania Woźniak, źródło: Eastbook.eu

Oprócz stanowiska Podsekretarza Stanu w MSZ, Pani Minister objęła także funkcję Krajowego Koordynatora Współpracy Rozwojowej.

Została mi ta funkcja powierzona.

Funkcja prowokuje pytanie o polską pomoc rozwojową. W jakim jest ona stanie i jak będzie się rozwijać? Na łamach Gazety Wyborczej toczy się debata w tej sprawie, dość krytyczna wobec dotychczasowych osiągnięć.

Ja też śledzę tą debatę i nie mam wrażenia, że stawia ona jednoznacznie krytyczne wnioski.

Paweł Bagiński, który w latach 2000-07 odpowiadał w Ministerstwie za pomoc rozwojową tytułuje swój tekst „Skończmy z pomocową podstawówką”.

Od tego są eksperci. Nawet bardziej żeby wychwytywać pewne słabe strony, niż chwalić strony silne, co nie oznacza, że tych mocnych stron nie ma. Została przyjęta ustawa o pomocy rozwojowej, która między innymi daje organizacjom pozarządowym możliwość prowadzenia projektów wieloletnich. Jest to spory krok naprzód i uwzględnienie postulatów beneficjentów.

Z pewnością, bo dotychczas na realizację skomplikowanych projektów, organizacje często miały zaledwie parę miesięcy.

I to chcemy zmienić, choć zaznaczam, że formuła tzw.  „projektów modułowych” nie będzie dostępna od razu dla wszystkich. Co więcej, wspomniana przeze mnie ustawa wprowadza możliwość koordynacji pomocy rozwojowej przez różne ministerstwa. O tym trzeba pamiętać, że pomocą rozwojową nie zajmuje się tylko MSZ, ale i Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.

Stąd obecność przedstawicieli różnych ministerstw w Radzie Programowej Współpracy Rozwojowej utworzonej właśni przy Ministrze Spraw Zagranicznych?

Tak. Rada instytucjonalizuje dialog pomiędzy różnymi zainteresowanymi organami, bo tam są i przedstawiciele środowiska naukowego i przedstawiciele pozarządówki i wreszcie resorty. Wszyscy razem zasiądą przy jednym stole i będą rozmawiać o pomocy rozwojowej.

Czy Pani Minister wierzy, że spotkanie 21 osób o tak różnym poziomie wiedzy na temat pomocy rozwojowej przyniesie jakiekolwiek rezultaty?

To nie ma przynosić konkretnych rezultatów. Utworzona Rada to ciało konsultacyjne, nawet nie doradcze. Daję możliwość zaopiniowania najważniejszych działań, programów strategicznych, planów rocznych i wieloletnich. To wcale nie oznacza, że zaprzestane zostaną bardziej szczegółowe rozmowy w węższych, bardziej wyspecjalizowanych gronach. Rada daje możliwość przedstawicielom organizacji pozarządowych zapoznania się z działalnością resortów w sferze działań prowadzonych w krajach rozwijających się. Taka wspólna debata na pewno wpłynie na transparencje. Mam wrażenie, że to jest dobra formuła. Zresztą w sprawie konkretnych decyzji zawsze można się spotkać i ja będę to robiła, tak jak robili to moi poprzednicy, którzy mieli stały kontakt z organizacjami zrzeszonymi w Grupie Zagranica.

Wróćmy jeszcze na chwilę na Białoruś. Nikogo nie trzeba specjalnie przekonywać, że relacje polsko-białoruskie, ale i wewnętrzna sytuacja Białorusi ma się źle. Jaki plan działania ma wobec Białorusi polski MSZ?

Polska dyplomacja ma plan działania, ale przede wszystkim nadszedł najwyższy czas, abyśmy w Polsce, ale i w Brukseli, przestali myśleli o radykalnych zmianach na Białorusi wprowadzanych z zewnątrz. Poszukiwanie radykalnych rozwiązań, które rzekomo doprowadzą do radykalnych zmian jest błędem. Sytuacja na Białorusi zależy przede wszystkim od białoruskiego społeczeństwa, organizacji pozarządowych, opozycji, no i wreszcie od samej władzy. My możemy mieć swoje preferencje, wyobrażenia co jest dobre dla Białorusi, także na bazie własnych doświadczeń transformacyjnych. Przecież wysyłamy jasne komunikaty na temat drogi, którą Białoruś powinna podążać. Realne zmiany zależeć mogą tylko od postawy samych Białorusinów. Polski MSZ nie jest odpowiedzialny za wewnętrzną sytuację na Białorusi.

Zarówno Polska, jak i wiele innych krajów próbowało ingerować w wewnętrzną sytuację Białorusi poprzez finansowe wsparcie opozycji, ale i różne podchody w stosunku do Aleksandra Łukaszenki. Tylko, że nic z tego nie wyszło. Czy mam rozumieć, że mamy się z tym pogodzić i tylko spokojnie obserwować dalszy rozwój wydarzeń?

Nic takiego nie powiedziałam. Z niczym nie musimy się godzić, bo przecież jest jasne czego chcemy od Białorusi.

Chcemy, żeby nie została całkowicie wchłonięta przez rosyjską sferę wpływów?

Nie rozpoczynajmy teraz wątku geopolitycznego. Jest to często pułapka w którą wpadamy, a z drugiej strony jest to temat wykorzystywany przez reżim białoruski, który postuluje „akceptujcie nas i wszystkie nasze metody wymierzone przeciwko prawom człowieka, bo inaczej przyjdzie Rosja”. Nie powinniśmy się wpisywać w tak uproszczoną narrację. A takiego sposobu, jednej polityki, która doprowadzi do zmian na Białorusi nie ma.

To może znów warto rozpocząć rozmowy z białoruską władzą?

Takie rozmowy już były. Różne drogi zostały przetestowane. Żadnego nowego sposobu na dialog z Białorusią nie odnajdziemy, bo go nie ma. To co należy robić, to trwać w konsekwencji. Jeżeli domagamy się zwolnienia więźniów politycznych, wspieramy dialog ze społeczeństwem, to należy w tym trwać. Nikt też nie powiedział, że na różnych poziomach nie ma możliwości dialogu pomiędzy urzędnikami z polskiej i białoruskiej strony. Jest pełna otwartość na liberalizację małego ruchu granicznego. W tej materii chcemy współpracować z białoruskimi władzami w imię ułatwienia życia mieszkańców Polski i Białorusi, którzy na małym ruchu granicznym skorzystają. Tylko, że umowa w tej sprawie napotkała mur właśnie w postaci niechęci tychże władz. Wciąż czekamy na podpis Aleksandra Łukaszenki.

Rozmawiał Łukasz Grajewski

Naddniestrzański jeden rubel; autor: Dx73; źródło: pl.wikipedia.org

Zdaniem prezydenta Jewgenija Szewczuka - wprowadzenie rosyjskiego rubla na terenie republiki ułatwiłoby rozliczenia z firmami państw Unii Celnej (Rosją, Białorusią i Kazachstanem). Prezydent ogłosił, że w najbliższym czasie zwróci się do parlamentu ze specjalnym projektem ustawy w tej sprawie. Jednak Tatiana Lariusin z mołdawskiego think tanku Viitorul ocenia, że za inicjatywą Szewczuka nie stoją argumenty ekonomiczne, jej zdaniem - ma ona charakter czysto polityczny, a jej celem jest skonsolidowanie nowej elity rządzącej.

Część ekspertów i mieszkańców separatystycznej republiki odnosi się krytycznie do pomysłu Szewczuka, widząc w nim rezygnację z jednej z prerogatyw suwerennego państwa. Przez lata posiadanie rachunku w zagranicznej walucie było w Naddniestrzu zabronione. Taki przywilej miały jedynie firmy prowadzące działalność poza granicami republiki. Pomysłowi prezydenta niechętni są również emeryci, a także pracownicy administracji, którzy dostają wynagrodzenie w lokalnej walucie. Nie ulega wątpliwości, że zrealizowanie pomysłu Szewczuka doprowadzi do zawirowań na rynku finansowym w tej separatystycznej republice. Jak przypomina portal dniester.ru z podobną inicjatywą jeszcze w 2006 roku wyszedł ówczesny prezydent Naddniestrza Igor Smirnow.

Naddniestrzański rubel został wprowadzony jako oficjalny środek płatniczy na terenie separatystycznej republiki w 1994 roku. Waluta ta jest nieuznawana przez żadne państwo na świecie i poza granicami Naddniestrza ma wartość jedynie kolekcjonerską. Na naddniestrzańskich rublach widnieją podobizny: Aleksandra Suworowa, założyciela Tyraspola, ukraińskiego wieszcza Tarasa Szewczenki oraz mołdawskiego hospodara Dymitra Cantemira. W naddniestrzańskich kantorach w połowie lutego za jedno euro trzeba było zapłacić ok. 14,5 naddniestrzańskich rubli.

Źródło: Bank Naddniestrzańskiej Republiki, dniester.ru [I], dniester.ru [II], timpul,

Gerd Bucerius, niemiecki polityk i dziennikarz. Jeden z fundatorów Die Zeit, źródło: en.wikipedia.org

W 2012 roku w konkursie organizowanym przez Zeit-Stiftung oraz fundację Fritt Ord, nagrodzone zostały dwa czasopisma oraz dziennikarze z Rosji, Białorusi, Ukrainy oraz Azerbejdżanu. Z Federacji Rosyjskiej wyróżniono działalność Olgi Romanowej - znanej dziennikarki śledczej z Moskwy. Z Białorusi nagrodę otrzymał Walerij Karbalewicz - niezależny komentator polityczny z Mińska. Docenione zostały również: rosyjski kwartalnik Dosz, publikujący na temat praw człowieka i sytuacji na Kaukazie oraz dwujęzyczny tygodnik Tyżdzeń z Ukrainy, który komentuje relacje Kijowa z Rosją oraz Unią Europejską.

Laureatka z Azerbejdżanu, Chadidża Ismailowa została nagrodzona za swoje teksty o korupcji, nadużywaniu władzy oraz łamaniu praw człowieka w kraju. Ismailowa jest dziennikarką od ponad 15 lat. W latach poprzednich prowadziła talk show w azerbejdżańskiej filii Radio Swoboda. Ceremonia z wręczeniem nagród odbędzie się 23 maja 2012 roku w Hamburgu. Zwycięskie redakcje otrzymają nagrodę w wysokości  40 tysięcy a pojedynczy dziennikarze 10 tysięcy euro.

Źródła:humanrightshouse.org, radioazadlyg.ru, lenta.ru, news.tut.by, kavkaz-uzel.ru, fritt-ord.no

Gruzińscy żołnierze, 2005 rok, autor: Dwaine Roberts, U.S. Marine Corps, źródło: en.wikipedia.org

Według władz rok to za krótko, by wyszkolić poborowych. W związku z tym 17 lutego parlament Gruzji w pierwszym czytaniu zatwierdził poprawki do ustawy dotyczącej zasadniczej służby wojskowej. Od wiosennego naboru w 2012 roku okres zasadniczej służby wojskowej zostanie wydłużony z 12 do 15 miesięcy. Zgodnie z projektem ustawy wydłużenie terminu służby zasadniczej nie będzie się tyczyło mężczyzn powołanych przed wprowadzeniem zmiany.

Aktualnie po jesiennym poborze znajduje się w armii 7,6 tysięcy mężczyzn. Ewentualna mobilizacja rezerw sprawi, że gruzińskie wojsko będzie liczyło 100 tysięcy służby czynnej. Liczby te nie satysfakcjonują Micheila Saakaszwilego. W 2009 roku prezydent podczas otwarcia budynku Gwardii Narodowej Gruzji, powiedział, że kraj musi mieć pół miliona ludzi, którzy w razie potrzeby są gotowi walczyć. Korzystając z danych Amerykańskiej Centralnej Agencji Wywiadowczej można oszacować, że z Gruzji jest ok. miliona mężczyzn w wieku poborowym.

Źródła: georgia.kavkaz-uzel.ru, civil.ge, cia.gov

Głosowanie w Parlamencie Europejskim, 2008, źródło: flickr.com

16 lutego Parlament Europejski podczas sesji plenarnej przyjął uchwałę potępiającą stosowanie kary śmierci w Białorusi. Uchwała ma związek z wyrokiem wydanym na Władisława Kowaliowa i Dmitrija Konowalowa skazanych przez Białoruski wymiar sprawiedliwości za podłożenie bomby na stacji metra “Kastrycznickaja” w kwietniu 2011 roku. Europosłowie wzywają Aleksandra Łukaszenkę do ułaskawienia oskarżonych oraz zawieszenia (moratorium) wykonywania kary śmierci w Białorusi, która pozostaje jedynym krajem w Europie, który sięga po najsurowszy z wymiarów kary.

To kolejna pozbawiona sensu uchwała Europosłów. Jałowa nie ze względu na jej treść, ale ze względu na skuteczność. Parlamentarzyści ciała ustawodawczego Unii Europejskiej wydają tysiące uchwał i apeli każdego roku co bynajmniej nie przekłada się na konkretne efekty. Białoruski reżym jest już od dawna uodporniony jest na tego typu działania i ma je za nic. Było zaiste inteligentnym i wielce oczekiwanym, dostrzeżenie tego wniosku przez kolejnych inicjatorów podobnych uchwał i jak najgłębsza refleksja nad zmianą sposobu wykorzystywania zasobów Parlamentu Europejskiego.

Źródła:enpi-info.eu, onet.pl

Budynek mołdawskiego parlamentu w Kiszyniowie; autor: Timon91; źródło: flickr.com

Rządząca Mołdawią koalicja po raz kolejny nie zdołała porozumieć się w sprawie zażegnania kryzysu związanego z niemożliwością wyboru głowy państwa. Tym razem Mihai Ghimpu i kierowana przez niego Partia Liberalna opuściła posiedzenie parlamentu i odmówiła głosowania nad wnioskiem lidera Partii Demokratycznej Mariana Lupu o wyznaczeniu daty wyborów prezydenckich na 15 marca. Ghimpu tłumaczył, że data wyborów powinna być uzgodniona dopiero wówczas, gdy rządzący Sojusz na rzecz Integracji Europejskiej wyłoni wspólnego kandydata, a takiego na razie nie ma.

Kolejna nieudana próba zażegnania politycznego kryzysu, niestety, coraz bardziej zniechęca kraje UE do Mołdawii. Trudno zliczyć wezwania przychylnych Mołdawii europejskich polityków do zakończenia – trwającego już ponad dwa i pół roku impasu – ostatnio w tej sprawie wypowiadał się unijny komisarz ds. rozszerzenia Stefan Fule. A nadziei na wyjście z kryzysu wciąż nie ma. Martin Sieg, doradca niemieckiego Bundestagu ds. Mołdawii, mówi otwarcie – w niemieckich elitach politycznych rosną irytacja i zniecierpliwienie. I przestrzega Mołdawię przed zmarnowaniem, wzorem pomarańczowej rewolucji, potencjału, który udało jej się zgromadzić.

W mołdawskiej prasie można przeczytać o toczącej się zakulisowej grze pomiędzy partiami i wspierającymi je środowiskami. Cytowany przez Irinę Iwaszkinę w mołdawskim Kommersancie rumuński politolog i były doradca Ghimpu Dan Dungachiu przekonuje, że rozpoczął się proces tworzenia nowej koalicji, w której miejsce Partii Liberalnej zajmą socjaliści z tzw. „grupy Dodona”, którzy kilka miesięcy temu opuścili szeregi Partii Komunistycznej. Dungachiu sugeruje, że takiego rozwoju wypadków chciałaby Rosja.

Źródło: Interlic,  Kommersant

Manifestanci na Placu Wolności w Erywaniu, źródło: PanArmenian.net

Armenia oczami internauty

Przez 20 lat niepodległości,  w  Armenii zaszło wiele zmian w obrębie fundamentów demokracji. Zalicza się do tego sfera wolności słowa, pluralizm polityczny, mechanizmy wolnego rynku i społeczeństwa obywatelskiego. Jako codzienny obserwator tamtejszego życia polityczno-społecznego, przeglądający ormiańskie blogi, portale informacyjne i śledzący wpisy na Twitterze, dochodzę do wniosków, że demokratyczne tendencje mają się w tym kraju źle. Lokalne społeczności pod względem ustrojowym nadal żyją w warunkach praktycznie niezmienionych od czasów sowieckich, według przepisów prawa w całości regulowanych przez autokratyczne władze lokalne.

Na czele demokratycznych tendencji przebija się stolica Armenii – Erywań. Znajduje się tam najwięcej organizacji pozarządowych zajmujących się promocją demokracji. Dzięki ich działaniom lokalne społeczeństwo ma szansę poznania mechanizmów demokratycznych.

Góra Ararat widziana ze stolicy Armenii - Erewania, autor: Roger Zenner, źródło: pl.wikipedia.org

Kto tu chce demokracji

Unia Europejska za swój obowiązek traktuje szerzenie demokracji, a w przypadku Armenii i Azerbejdżanu działanie na rzecz zakończenia konfliktu o Górski Karabach. Do osiągnięcia tego celu służyć mają następujące instytucje: Europejska Polityka Sąsiedztwa (EPS), wywodząca się z OBWE Grupa Mińska oraz specjalny przedstawiciel UE na Kaukaz Południowy. To właśnie spór o teren Górskiego Karabachu jest narastającym problemem i to nie tylko mówiąc o Armenii i Azerbejdżanie. Przez ciągle napiętą sytuację i realną możliwość konfliktu regionalnego nie ma tu mowy o ustabilizowanym rozwoju demokracji. Spotkania trójstronne prezydentów Rosji, Armenii i Azerbejdżanu zamiast kroku w stronę regionalnego pokoju przynoszą niewielkie rozczarowujące skutki.

Wielkim echem w armeńskich mediach odbija się obecnie sprawa zbliżającego się festiwalu piosenki europejskiej Eurowizja, który ma się odbyć w Baku. Na łamach armeńskich mediów otwarcie stawiane jest pytanie: Co z reprezentacją Armenii? Czy azerscy organizatorzy zadbają o bezpieczeństwo zespołu z wrogiego kraju? Media budują w ten sposób atmosferę ciągłego zagrożenia ze strony Azerbejdżanu. Kolejny aspekt zwracający uwagę obserwatorów to działalność miejscowych oligarchów, którzy lokując w Armenii swoje interesy skutecznie zapobiegają oddolnym inicjatywom ludności. Nieuczciwa konkurencja stosowana przez milionerów skutecznie niszczy niewielkich przedsiębiorców. Pochodzące rodem ze Związku Oddolną inicjatwę utrudnia radzieckie biurokratyczne zagmatwanie,  łapówkarstwo urzędników na wszystkich szczeblach.

Serż Sarkisjan, autor: PanARMENIAN_Photo, źródło: flickr.com

Demokracja na pokaz

Opozycja demokratyczna działa zrywami. Organizowane są wiece, których siła przebicia szybko spada pozostawiając status quo. Co prawda od 2011 r. w Armenii dało się odczuć powiew demokratycznych tendencji, kiedy prezydent Serż Sarkisjan, deklarując dobrą wole w rocznicę 20 lat odzyskania niepodległości wypuścił część więźniów politycznych (de facto była to akcja propagandowa przed wizytą szefa Parlamentu Europejskiego – Jerzego Buzka). Więźniowie szybko się zorganizowali, były protesty, kolejne wiece, spotkania z władzami. Jednak opozycji nie udało się wywrzeć wpływu na władzę i główne żądanie, czyli przedterminowe wybory parlamentarne i prezydenckie, pozostał niezrealizowane. Zakończono negocjacje, a działalność opozycyjna ograniczyła się do sporadycznie organizowanych wieców.

Spore nadzieje ruchu demokratycznego wiążą się z majowymi wyborami parlamentarnymi. Wybory będą się odbywały z pewnością pod wzmożoną obserwacją OBWE. Jednak na większe zmiany na armeńskiej scenie politycznej nie ma co liczyć. Pokazały to ostatnie wybory do armeńskich władz lokalnych (12.02.2012), gdzie większość stanowisk objęli kandydaci popierani przez partię rządzącą. Podczas wyborów, nawet  reprezentacja ambasady USA pozostająca wdobrych relacjach z armeńską włądzą nie mogła przyjrzeć się z bliska procesowi wyborczemu. W maju okaże się jak potraktowani zostaną reprezentanci OBWE skierowani do obserwacji wyborów.

Armenia to kraj, którego sportem narodowym są szachy, gra opierająca się na budowę strategii, planowaniu działań i prowadzeniu intelektualnej batalii. Mimo pięknej tradycji szachowych arcymistrzów, miejscowi politycy działają na oślep i bez długofalowej refleksji. Erywań współpracuje z  Brukselą i Waszyngtonem i mimo, że podstawa tej współpracy opiera się o demokratyzacje, to proces ten pozostaje w nieustającej stagnacji.